Transition -6-

posted on 19 Aug 2012 15:06 by himawari-sos-dan in Novel
Transition
 
 

-6-
 

      วันสุดท้ายของการเรียนในปีนี้ เข้าสู่ช่วงปิดเทอมฤดูหนาว สิ้นปีและปีใหม่ อีกสามวันจะเป็นวันคริสต์มาส ร้านรวงต่างๆในเมืองเริ่มประดับร้านตนเองให้เข้ากับเทศกาลแม้แต่คาเฟ่ที่เป็นแหล่งประจำของพวกนานะก็เช่นกัน ภายในตกแต่งด้วยสายเรนโบว์สีเขียวและแดง ต้นคริสต์มาสขนาดไม่ใหญ่จนเกินไปและไม่เล็กจนเกินไปตกแต่งสวยงามวางอยู่กลางร้านข้างใต้มีกล่องของขวัญวางไว้คละกัน เพลงจิงเกิ้ลเบลเปิดคลอเบาๆ อากาศข้างในอบอุ่น แตกต่างจากข้างนอกที่หนาวเย็นจนเดินแทบไม่ไหว
 
 
      มิกะ ยูนะ และนานะนั่งคุยกันถึงแผนการในช่วงที่ปิดอย่างสนุกสนาน
"คริสต์มาสนี้ฉันจะไปเที่ยวกับโคนัทสึ"  มิกะพูดขึ้นมาอย่างอารมณ์ดีทำให้ยูนะแอบหมั่นไส้เล็กๆ
      โคนัทสึ หรือ ทาเคดะ โคนัทสึ เด็กหนุ่มโรงเรียนข้างเคียงผู้เป็นแฟนของมิกะ ทั้งสองเจอกันเมื่อกลางปีนี้และเริ่มสานสัมพันธ์เรื่อยมาจนได้มาคู่กันซึ่งตอนแรกทั้งนานะและยูนะต่างไม่เห็นด้วย แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรที่ไม่ดีเกินขึ้นจึงปล่อยไป      
จากนั้นมา มิกะก็มักจะพูดถึงแฟนตนเองบ่อยๆเข้าจนคนที่โสดมาสิบเจ็ดปีอย่างยูนะแอบอิจฉาและหมั่นไส้ ส่วนนานะรู้สึกเบื่อแทน
"ฉันไม่มีแผนไปไหนหรอก คงอยู่แต่บ้าน"
"ส่วนฉันจะออกมาตะลอนๆรอบเมืองกับน้อง"นั่นคือยูนะและนานะตามลำดับ    
เด็กสาวผมสั้นคนเดียวในกลุ่มตอนนี้ทำหน้ามุ่ย ไม่พอใจกับคำตอบของทั้งสอง ปากหนาๆบ่นอุบอิบจับคำพูดได้ว่า 'พวกเธอนี่ น่าเบื่อจัง' แต่ทั้งสองคนไม่สนใจ เรียกว่าไม่เคยสนใจเลยจะดีกว่า
 


      เพราะข้างนอกอากาศข้างหนาว  ผู้คนจึงเลือกที่จะเข้ามาดื่มกาแฟหรือชาร้อนๆ ทำให้ภายในร้านเต็มไปด้วยผู้คนและเสียงพูดคุย      
นานะหยิบโทรศัพท์ของตนขึ้นมาดูเวลา สิบหกนาฬิกายี่สิบสามนาที อีกไม่นานคนที่ตนรอคงจะมา
มิยาฮาระ ทาเครุนั่นเองถึงจะเป็นแค่การนัดธรรมดาที่ไม่มีอะไรเพิ่มเติมจากตอนที่เจอกันครั้งก่อนก็ตาม ชวนทาเครุจังไปเที่ยวดีกว่า  คิดพลางเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากระโปรง 
"จริงสิ ได้ยินมาว่าที่นี่ ออซมาบ่อยนี่นะ อยากเจอนาจิคุงล่ะสิ"มิกะพูดออกมาโดยที่ใช้มือคนโกโก้ร้อนของตนไป ส่วนนานะที่กำลังจะยกแก้วชาขึ้นดื่มต้องชะงักไปครู่หนึ่ง ส่งเสียงตอบแค่ อืม คำเดียวและยกถ้วยขึ้นแตะที่ริมฝีปากเบาๆจากนั้นวางถ้วยไว้ที่จานรองข้างหน้า พยายามวางตัวให้ปกติสองคนนี้ยังไม่รู้เรื่องที่เธอและไซกะรู้จักกับออซเป็นการส่วนตัว อาจจะรวมไปถึงเรื่องที่พวกเธอต้องเป็นครูสอนพิเศษชั่วคราวให้กับคนที่มีศักดิ์เป็นรุ่นพี่มหา'ลัยสำหรับนานะ ไม่ใช่ไม่อยากบอก แต่คิดว่าหากบอกไปคงจะลำบาก เมื่อมิกะรู้ก็เท่ากับรู้กันเกือบทั้งโรงเรียน ด้วยเสียงอันแหลมสูงบวกกับความใสซื่อแบบเด็กๆทำให้บางครั้งเผลอพูดออกไปด้วยความดังจนรู้กันไปทั่ว ดังนั้น คงรอวันที่เหมาะสมจะบอกต่อไป และคงไม่ใช่เร็วๆนี้
 

       "ฉันเองก็อยากเจอสักครั้งเหมือนกันนะ"เด็กสาวทรงผมเซ็กซี่ เย้ายวนใจหรือมิกะทำหน้าเพ้อฝัน เธอปลื้มมิวะและชิกิเอามากๆถึงขั้นว่าคลั่งใคล้ แน่นอนว่าข้อมูลต่างๆก็มาจากนานะ"นั่นสินะ ถ้าได้เจอจริงๆก็คงดี"คราวนี้เป็นยูนะ เธอเองก็ปลื้มมิวะและนาจิเหมือนกัน แต่ก็ไม่ถึงกับคลั่งมากมาย เป็นความชอบในแบบที่ธรรมดาเห็นเพื่อนของตนอยากเจอคนดังที่ตัวเองค่อนข้างจะสนิทแล้ว ความรู้สึกผิดก็ปรากฏขึ้นมาจากภายใน นานะก้มหัวน้อยๆเป็นเชิงขอโทษทั้งสองที่ต้องปิดเอาไว้สองคนนั้นไม่เห็นถึงการกระทำนั้น หรือจะเรียกว่าไม่ได้สังเกตดีนะ 
 
 
      จู่ๆเสียงร้องกรี๊ดกร๊าดของผู้หญิงในร้านก็ดังขึ้น นานะหันไปมองช้าๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ
 "มาแล้วๆ!""มาจริงๆด้วยล่ะ!""ท่านชิกิล่ะๆ!""อ๊ายยยย!!! มากันแล้วๆ!!!!"
คิตามิซาวะ นาจิ เดินนำเข้ามาในร้าน ตามด้วย มุราคามิ ชิกิ และซางาระ มิวะ ถึงสมาชิกจะหายไปคนหนึ่งแต่ก็เรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆได้ส่วนคนที่ตามมาหลังสุดคือทาเครุ ชายหนุ่มใส่แว่นเดินมาอย่างเกร็งๆตามหลังมิวะ แน่นอนว่าไม่เป็นที่สะดุดตาของคนอื่นๆ มิกะแทบร้องกรี๊ดออกมาอย่างคนอื่น แต่เพราะเสียงแหลมสูงที่อาจทำให้คนทั้งร้านหูแตกได้ ยูนะจึงหยิบขนมปังชิ้นเล็กๆใส่ปากของมิกะอย่างรวดเร็วโดยสายตายังมองไปที่ผู้มาเยือน
 

      นาจิสังเกตเห็นนานะและทำท่าจะเดินตรงมาหา แต่เด็กสาวหน้าตาตื่น คาดเดาเหตุการณ์ได้จึงโบกมือน้อยๆเป็นเชิงว่า อย่าเข้ามานะ ดวงตาฉายแววตกใจระคนหวาดกลัว หากเขาเดินเข้ามาทักล่ะก็ ความแตกแน่ๆ!เสียงครางของมิกะดังออกมาพอจับใจความได้ว่า มาทางนี้แล้ว!! ยูนะใบหน้าร้อนฉ่า รู้สึกเขินอาย ไม่สามารถละสายตาจากคนที่ตนปลื้มทั้งสองได้ถึงอย่างนั้นชายหนุ่มก็ยังเดินมาใกล้ แต่ผิดคาด ทั้งสามยิ้มให้โต๊ะของนานะ และเดินผ่านไปนั่งที่โต๊ะถัดไปอีกสองโต๊ะ ตรงไปยังโต๊ะริมสุดที่อยู่มุมของร้านซึ่งเคยเป็นโต๊ะประจำของนานะและไซกะ
 

     "นานะซัง?"ทาเครุเรียกเด็กสาวที่ยังทำหน้าตกใจอยู่ นานะสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า มิกะและยูนะยังคงหันไปมองวงนักร้องหนุ่มด้านหลังโดยไม่สนใจทาเครุที่ยืนอยู่ชายหนุ่มก้มหัวทักทายอย่างสุภาพและนั่งลงข้างๆเด็กสาว เพ่งมองรุ่นน้องไม่คุ้นหน้าที่กำลังหันหลังไปมองสามดาราหนุ่ม และเริ่มรู้ว่ามีคนหนึ่งหายไปจึงถามขึ้น
"วันนี้ไซกะซังไม่มาหรือครับ?"
"เอ่อ อืม...เห็นว่าติดเรื่องกิจกรรมชมรมน่ะ"
ทาเครุพยักหน้ารับรู้ แต่ก็แอบตกใจไม่น้อย ชมรมที่ไซกะซังเข้า...ต้องเป็นพวกชมรมการต่อสู้แน่ๆ ชายหนุ่มคิด แต่ความจริงนั้นคือ เขาคิดผิดไซกะไม่เคยคิดจะเข้าชมรมที่ต้องใช้แรง เพราะเธอไม่ชอบการเล่นกีฬาและสมรรถภาพทางร่างกายก็เป็นศูนย์ แต่ก็แปลกที่เมื่อยามจำเป็น เธอก็สามารถสู้ได้ดีทีเดียว"ไม่คิดว่าพวกนาจิซังจะมาด้วย"ชายหนุ่มพูดเบาๆให้แค่คนนั่งข้างๆได้ยิน แต่เธอได้แค่พยักหน้าโดยมีสีหน้าเหนื่อยเล็กน้อยเท่านั้น   
 

      มิกะกลืนขนมปังเข้าปากอย่างยากลำบาก หันไปค้อนให้ยูนะเล็กน้อยก่อนหันกลับมาที่โต๊ะตนเอง เมื่อเห็นคนเพิ่มจึงเกิดความสงสัย
"คนนี้ใคร?"
สิ่งแรกที่เธอถาม แถมชี้นิ้วไปทางทาเครุอย่างเสียมารยาท ยูนะตีมือที่ชี้อยู่ด้วยแรงอันมหาศาลจนคนโดนตีต้องชักนิ้วกลับแล้วหันไปมองด้วยสายตาไม่พอใจอีกครั้ง นานะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
"อา...รุ่นพี่ที่รู้จักน่ะ"เหรอ มิกะพูดเบาๆและพยักหน้า ส่วนยูนะเห็นชายหนุ่มนานแล้วแต่ไม่พูดออกมา
"เอ่อ..มิยาฮาระ ทาเครุ ครับ..."คนพูดก้มหัวลงเล็กน้อย เด็กสาวอีกสองคนจึงก้มหัวตาม
"อุเอสึกิ  มิกะ ส่วนนี่ โทโด  ยูนะ"นานะผายมือไปทางเพื่อนทั้งสองและแนะนำตัวให้ มิกะยิ้มอย่างเป็นมิตร เธอทำท่าสนใจเขามากแต่ก็คงเป็นแค่ความรู้สึกธรรมดาอย่างน้อยก็มีคนๆหนึ่งหวังให้เป็นแบบนั้นและแล้ว หัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไป กลับไปเรื่องออซอีกครั้ง แน่นอนว่ามิกะเป็นคนเริ่ม
"นานะ ไปขอลายเซ็นต์เขาให้หน่อยสิ!!!"
"หา! ทำไมคราวนี้เธอไม่ไปขอเองล่ะ ปกติออกจะใจกล้าแท้ๆ"
"ก็คราวนี้ฉันเขินนี่หน่า...."
"ทั้งๆที่ออกจะหน้าด้านแท้ๆ! กับเรื่องแย่ๆล่ะใจกล้านักนะ ทีเรื่องดีๆล่ะไม่เคยกล้าเลย!!!"
มิกะทุบโต๊ะดัง ปัง ดวงตาฉายแววหงุดหงิด ทาเครุตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แม้จะเป็นเรื่องเก่าๆที่ผ่านมาแล้วเมื่อสอง สามเดือนก่อน แต่ก็ไม่มีใครอยากนึกถึง
 

      "คิดว่ามันผ่านไปนานเท่าไรแล้ว เลิกเอามาพูดถึงซักที"
เด็กสาวพูดขึ้นมาด้วยเสียงเรียบๆแต่มีความโกรธเคืองปะปนอยู่ นานะได้แต่ถอนหายใจ โดยไม่ว่าอะไรต่อยูนะที่เงียบมาตลอดมองคนที่นั่งข้างๆด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ไม่ว่าจะเคยเตือนและติเตียนสิ่งที่เพื่อนสาวทำมาตลอด แต่เธอไม่เคยสนใจเลยซักนิดเมื่อทำตามใจตนเองและด้วยความเป็นเด็ก ทำให้เรื่องที่ใครๆว่าไม่ดีอยู่แล้วกลับยิ่งเลวร้ายไปใหญ่ มิกะบอกว่าตนสำนึกผิดแล้ว แต่เมื่อผ่านไปอีกหนึ่งอาทิตย์ สิ่งที่บอกว่าสำนึกผิดนั้น หายไปกลับไปทำเรื่องแบบนั้นอีกครั้งจนทุกคนไม่อยากจะยุ่งอีกแล้ว
 

"เฮ้อ...ไปก็ได้"
นานะที่ตัดสินใจได้แล้วหยิบปากกาและสมุดเล่มหนึ่งในกระเป๋าออกมา ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากได้ เคยคิดที่จะขอมาหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่กล้าทั้งๆที่เรียกได้ว่าสนิทกันแล้วแท้ๆเด็กสาวสูดหายใจลึกๆก่อนลุกขึ้นก้าวเดินอย่างเกร็งๆไปหาเป้าหมาย ใจเย็นๆ ไม่เป็นไรหรอกๆ ยิ่งพยายามปลอบใจตนเองมากขึ้นเท่าไร ความกลัวก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้นแน่นอนว่านั่นไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นเลยซักนิดเสียงฝีเท้าที่เดินเข้าไปใกล้ทำให้บทสนทนาบนโต๊ะของสามหนุ่มวงออซเงียบลงทันที มิวะโบกมือให้นานะทันทีที่เธอเดินมาถึงและหยุดตรงหัวโต๊ะการกระทำของนานะเรียกความสนใจของสาวๆทั้งร้านให้หันมามอง
"ใจกล้าจัง" "อยากทำบ้างจังเลย" "อิจฉาอ่ะ"เสียงของสาวๆที่(เกือบจะ)กระซิบบอกกันเข้าหูของเด็กสาวทุกประโยค 
 
 

อยากกลับแล้วอ่ะ

 
นานะคิดพร้อมมือที่ชื้นเหงื่อ
"ว่าไงจ๊ะ นานะจัง"มิวะทักอย่างอารมณ์ดี คนที่ถูกเรียกว่า นานะจัง มือสั่นเล็กน้อย ฝ่ามือที่เป็นเหงื่อทำให้มือของเธอเย็นอย่างน่าประหลาด ทั้งๆที่ในร้านค่อนข้างอบอุ่น ค่อยๆยืดแขนออกไปพร้อมก้มหัวลงพอประมาณคราวนี้อาการสั่นที่ไม่ได้เกิดจากอากาศออกมาอย่างชัดเจน
"เอ่อ คือ....เพื่อนฉันฝากมาขอลายเซ็นต์..."
ถึงไม่ต้องบอก ทั้งสามรู้อยู่แล้ว แน่นอนว่าสถานการณ์แบบนี้คนที่เป็นถึงดารานักร้องดังอย่างพวกเขาย่อมรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น นาจิคว้าสมุดและปากกาที่อยู่ในมือของเด็กสาว เปิดไปที่หน้าหลังสุด จากนั้นเริ่มลงมือเซ็นต์
"พึ่งจะมาของั้นหรือ"นาจิว่าพร้อมลงมือเขียนลายเซ็นต์ของตนเองลงในกระดาษโดยไม่มองหน้านานะ จากนั้นส่งต่อให้มิวะและชิกิ
"ก็...ฉันไม่ได้บอกพวกเขาเรื่องพวกคุณนี่คะ..."
"ไม่อยากให้เขารู้เหรอ ว่าคบอยู่กับพวกเราน่ะ"
เมื่อมือว่าง นานะประสานมันไว้ที่หน้าตัก มองสีหน้าด้านข้างของนาจิอย่างหลงใหล ใบหน้าร้อนฉ่าด้วยความเขินอาย คำว่า'คบอยู่กับพวกเรา' ทำให้ความคิดของเธอคิดไปในแง่บวก...ที่บวกสุดๆเข้าแล้วทั้งๆที่ความหมายมันหมายถึง คบเป็นเพื่อนกัน ต่างหาก 
 

     "เปล่าค่ะ....แค่รู้สึกว่าจะทำให้ลำบาก....."
"หืม..."
เมื่อนาจิเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้  สมกับเป็นดารา....รอยยิ้มที่ดึงดูดสาวๆได้เพียงแค่เงยหน้ามอง ไม่เพียงแค่นานะ สาวๆคนอื่นในร้านที่จ้องมองกลุ่มออซตลอดก็ส่งเสียงกรี๊ดลั่นร้านทันทีนานะรู้สึกขาไม่มีแรง แต่เธอก็ยังพยายามทรงตัวไว้ แม้ว่าตอนไปเที่ยวงานวัดจะได้เห็นก็เถอะ แต่แบบนี้มันใกล้เกินไปแล้ว!! ชัดเจนกว่าตอนก่อนๆหรือแม้แต่ในรูปถ่ายอีก
"นาจิคุงยิ้มล่ะๆ" "น่ารักจัง!" "จะละลายแล้ว!!!" 
 
 

      มิกะที่หันหลังมองโต๊ะออซอยู่ตลอดแอบหมั่นไส้พวกสาวๆในร้านถึงกับพูดออกมาด้วยเสียงปกติ แน่นอนว่าทั้งร้านไม่มีใครได้ยินเพราะตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องของสาวก
"ก็ละลายไปซะสิ"
จริงๆแล้วเธอคงแอบอิจฉาเพื่อนสาวที่เห็นรอยยิ้มดุจเทพบุตรนั่นแบบชัดเจนแน่นอน อย่างน้อยยูนะและทาเครุก็คิดแบบนั้น
 
 
      ยูนะที่หันไปมองเหมือนกันสัมผัสได้ถึงความแปลกประหลาดบางอย่างระหว่างนานะและนาจิ แม้จะอยู่ค่อนข้างไกล แต่เธอก็รู้สึกได้ การจะขอลายเซ็นต์นั้นง่ายมากก็จริงเพราะเจ้าตัวมาอยู่ตรงหน้าแล้วถึงอย่างนั้นทำไมดูพวกเขาจะสนทนากันนานกว่าปกติ ทั้งท่าทีของการไม่รีบเขียนลายเซ็นต์ของทั้งสาม การวางตัวของนานะที่ดูไม่เขินเกินกว่าความเป็นจริง ยิ่งตอนแรกนั้นแม้จะเป็นคนอย่างนานะถ้าโดนขอมาแบบนั้นไม่มีทางที่เธอจะไปคนเดียวโดนไม่พาคู่หูดาราอย่างมิกะไปแน่นอน ไม่ใช่เพราะความไม่กล้า แต่เพราะความอาย มันน่าจะเป็นแบบนั้นแต่ที่นานะยอมไปคราวนี้ ราวกับว่าไปเพราะความรำคาญบวกกับความสำนึกผิดต่อมิกะมากกว่า
 
      
      ที่สำคัญ ชายหนุ่มรุ่นพี่ที่เธอและมิกะไม่รู้จักที่ชื่อว่า มิยาฮาระ ทาเครุเขาตามออซมา อาจจะดูเป็นเรื่องบังเอิญก็จริง แต่ยูนะไม่คิดอย่างนั้น ตอนที่ชายหนุ่มรุ่นพี่มา เธอเห็นว่าเขาหยุดที่โต๊ะของพวกเธอ แม้ตาจะมองสามดาราหนุ่ม แต่หูก็ยังได้ยินเขาพูดถึงออซแบบดูสนิทสนมหรืออาจจะไม่ซะทีเดียว เรื่องนี้สามารถคิดได้หลายแง่ ทั้งที่สนิทกันเพราะคำพูดเรียบๆไม่มีท่าทีตื่นเต้นอย่าง ไม่คิดว่านาจิซังจะมาด้วย ส่วนนานะที่ไม่ส่งเสียงอะไรมาได้แค่พยักหน้า แสดงว่าความสัมพันธ์นั้นไม่ปกติและที่เป็นความบังเอิญที่จะมาเจอกันกลางทางและมาทางเดียวกัน อีกอย่างเขารู้จักไซกะ ซึ่งคนอย่างไซกะไม่มีทางสนใจกับเรื่องแบบนี้แน่นอนถึงยังไงยูนะก็ไม่มีสิทธิที่จะไปคิดมากเรื่องของทาเครุกับออซ พวกเขาคือคนที่เธอไม่รู้จัก แต่บางที ตอนนี้เธอคิดว่าหากถามไปหน่อยก็คงไม่เสียหาย
"มิยาฮาระซัง คุณเรียนอยู่ที่ไหนหรือคะ?"
"เอ๋ เอ่อ อาโอบะครับ มหาวิทยาลัยอาโอบะ"
อาโอบะเหรอ ออซทั้งวงก็เรียนอยู่ที่นั่น แล้วนานะกับไซกะไปรู้จักคนจากมหาวิทยาลัยใหญ่โตอย่างอาโอบะได้ไง ยูนะคิด
 

     "คณะอะไรหรือคะ?"
"วิทยาศาสตร์ครับ สาขาเคมี"
แต่ออซเรียนสาขาที่ดนตรีสากล คงไม่ใช่...
"แล้วไปรู้จักกับนานะได้ยังไงคะ?"
ตอนนี้ทาเครุเริ่มรู้สึกถึงความแปลกประหลาดในคำถามของเด็กสาว แม้จะเป็นคำถามธรรมดา น้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันบางอย่างที่มองไม่เห็น
"เอ่อ...คือผมเคยขอให้นานะซังมาช่วยอะไรนิดหน่อย...น่ะครับ..."
"ขอให้นานะช่วย?"
"ครับ เอ่อ คือ...ก็เรื่องเล็กๆน้อยๆ"
ก้มหน้าลงมองมือของตัวเองที่ประสานกันแน่นอยู่บนตัก เขารู้สึกได้ว่าคำถามต่อไปต้องยากขึ้นแน่นอนยูนะมองชายหนุ่มที่อายุมากกว่าและตัดสินใจถามไปตรงๆ
 

     "งั้นขอเสียมารยาทหน่อยนะคะ คุณรู้จักกับออซเป็นการส่วนตัวรึเปล่าคะ?"
ทาเครุตกใจกับคำถาม แต่เขายังคงไม่เงยหน้า มือที่ประสานกันเริ่มมีเหงื่อออก เหงื่อเริ่มไหลทั้งๆที่อากาศก็ไม่ได้ร้อนทำไงดีๆ ความคิดของชายหนุ่มสับสน สมองทำงานไม่ทันตอนนี้เขาคิดอะไรไม่ออกแล้ว อยากหนีไปจากตรงนี้ อยากเดินออกไปจากตรงนี้ แต่ถ้าทำแบบนั้นจะยิ่งน่าสงสัย และนั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาควรจะทำซะหน่อย
"ม...ไม่..."
"จะเป็นไปได้ยังไงกันยูนะ"คนที่พูดคือมิกะที่หันกลับมาร่วมวงสนทนา"ถ้าเขารู้จักแสดงว่ายัยนานะก็ต้องรู้จักด้วย แต่ถ้ายัยนั่นรู้จักจริงก็คงมาเล่าให้พวกเราฟังแล้วล่ะ"
ราวกับแสงสว่างท่ามกลางความมืดของทาเครุ ชายหนุ่มลอบถอนหายใจเบาๆอย่างโล่งใจ เงยหน้าขึ้นมองหน้ามิกะพร้อมขอบคุณในใจยูนะไม่พูดอะไรต่อ เธอพยักหน้าเป็นเชิงว่า เข้าใจแล้ว
 


      "นานะจัง?"ชายหนุ่มเรียกเบาๆพร้อมยื่นสมุดที่ตอนนี้มีลายเซ็นต์ของทั้งสามอยู่ให้  นานะได้สติคืนและรับสมุดมาด้วยมืออันสั่นเทา โดยหน้ายังคงแดงอยู่ 
"ขอบคุณค่ะ"เธอพูด กอดสมุดแน่น ตอนนี้มันกลายเป็นสิ่งสำคัญ แม้จะไม่เท่าความทรงจำก็ตาม
"จริงสิ นานะจัง พวกเธอว่างไหม วันคริสต์มาส"
จู่ๆมิวะก็ถามขึ้นมา พวกเธอเหรอ หมายถึงฉันกับไซกะแล้วก็ทาเครุจังน่ะเหรอ หรือรวมพวกมิกะไปด้วย นานะคิด
"พวกเธอทั้งหมดน่ะ เพื่อนสองคนด้วย"
ราวกับว่ามิวะอ่านใจออก เขาพูดทันทีที่เธอคิดเสร็จ นานะแอบตกใจเล็กน้อย ขยับแว่นที่เลื่อนลงมาให้เข้าที่และตอบคำถามนั้น
"ค่ะ ก็คิดว่าว่าง"
"งั้น ตอนสิบโมงถึงเที่ยงล่ะ พวกฉันมีงานถ่ายรายการในเมืองน่ะ"
"รายการเหรอคะ?"
"ใช่ เป็นเกี่ยวกับวันคริสต์มาส ถ้าว่างก็ไปดูได้นะ ที่สวนสาธารณะ"
คราวนี้ชิกิตอบ เขายิ้มให้ เรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆอีกตามเคยอา...จะเป็นใครในสามคนนี้ยิ้มก็กรี๊ดหมดสินะ นานะคิดโดยลืมไปว่า ถ้าเธอไม่ได้อยู่ตรงนี้เธอก็กรี๊ดเหมือนกันแวบหนึ่งเธอได้ยินเสียงของมิกะดังมาจากด้านหลัง...
"ค่ะ ถ้าว่างจะไปนะคะ"
ทั้งสามยิ้มให้อีกครั้ง พอนานะก้มขอบคุณเรื่องลายเซ็นต์ เหล่าสาวกก็แห่กันเข้ามาขอบ้างอย่างนานะ ถือว่าเป็นโชคดีที่เธอจะได้ปลีกตัวออกมาโดยไม่เป็นเป้าสายตา(ที่แผ่รังสีริษยามาด้วย)
 
 
 
 
 

      ทันทีที่กลับไปถึงโต๊ะ เด็กสาวฟุบลงอย่างหมดแรง(ทั้งทางกายและทางใจ) เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าใช้แรงไปเยอะพอสมควรแม้จะเป็นเรื่องแค่นี้
"เหนื่อยจัง"
สมุดเล่มสำคัญถูกวางอยู่บนโต๊ะ มิกะหยิบไปดูและยิ้มกริ่ม ยูนะที่นั่งข้างๆมองด้วยความประหลาดใจ แค่ลายเซ็นต์ธรรมดา น่าดีใจด้วยเหรอ แต่คิดว่าไม่พูดออกไปจะดีกว่าส่วนทาเครุได้แต่มองคนข้างๆอยู่เฉยๆโดยไม่พูดอะไร เขาคงยังเหนื่อย(ทางใจ)กับการสอบสวน(แบบไม่เป็นทางการ)ของยูนะเมื่อซักครู่
"แล้ว ทำไมไปนานผิดปกติล่ะ คุยอะไรกันเหรอ"
ยูนะถามขึ้นหลังจากดูสมุดเสร็จ คำถามที่เรียกอาการตกใจของทาเครุอีกครั้ง เขามองเด็กสาวตรงหน้าด้วยแววตาหวาดหวั่นเธอความรู้สึกดีเกินไป เขาคิด
"เอ๋ อ่า...คือ พอดีว่าเขาชวนไปดูเขาถ่ายรายการวันคริสต์มาสด้วยน่ะ"
นานะลุกขึ้นนั่งตัวตรงเพื่อตอบคำถาม พยายามใช้ระดับเสียงและสีหน้าให้ปกติ ไม่ให้เพื่อนสาวรู้สึกของความตื่นเต้นและความลับที่ซ่อนไว้ข้างใน
"ยูนะว่างอยู่สินะ ทาเครุจังด้วย ไปกันไหม? สิบโมงที่สวนสาธารณะ"
คนถูกถามทั้งสองพยักหน้าพร้อมกันเป็นคำตอบว่าตกลง     
 
 

      มิกะได้ยินอย่างนั้นพูดออกมาอย่างดังว่า "ไป!" โดยไม่คิด แต่เธอคงลืมไปแล้วว่าเธอเคยบอกว่าจะไปกับแฟน 
"จะไปกับทาเคดะไม่ใช่รึไง หรือว่าลืมไปแล้ว" นานะถาม
"ไปเลื่อนเอาก็ได้ ออซสำคัญกว่ามาก"
"เปลี่ยนใจง่ายไปมั้งแม่คุณ!!"
"โคนัตสึน่ะเจอได้ตลอด แต่มิวะคุงกับชิกิคุงไม่ได้เจอได้ตลอดนี่!!!"
"งั้นชวนไซกะไปด้วยสิ"ขณะที่ทั้งสองกำลังเถียงอยู่ ยูนะก็พูดต่อโดยไม่สนใจ
"จะดีเหรอ อย่างไซกะที่ไม่ชอบเรื่องแบบนี้คงไม่ไปหรอก"
แต่ผมอยากให้ไปนะครับ ทาเครุพูดเบาๆ คนนั่งข้างๆหันไปมองแวบหนึ่ง เธอได้ยินคำพูดนั้นอยู่และตอนนั้นเองที่ความคิดบางอย่างก็ออกมา
"ไปอยู่แล้ว ไซกะน่ะ"
นานะเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมาจนทาเครุที่นั่งข้างๆแทบสะดุ้ง
 
 
 
 
 

      แผนการในวันหยุดเริ่มขึ้นแล้ว จากนี้ไปคงจะเจอเรื่องน่าสนุกอีกมากมายแน่นอน นานะคิดอย่างมีความสุข เพราะวันนี้เจอเรื่องดีๆมาหลายเรื่อง และเริ่มที่จะมีความกล้าในการเข้าหากลุ่มคนที่ตนชอบมากขึ้นอีกระดับหนึ่ง...


     
 
 

Comment

Comment:

Tweet

รออ่านอยู่นะจ๊ะ <3
^w^=

#2 By Nana (103.7.57.18|110.171.132.85) on 2012-09-16 21:06

รออ่านต่ออยู่นะจ๊ะ
>w<

#1 By Nana (103.7.57.18|110.171.132.85) on 2012-09-16 21:05