Transition -3-

posted on 03 Mar 2011 15:12 by himawari-sos-dan in Novel

Transition

-3-
Ÿ
Ÿ
       หน้ามหาลัยอาโอบะ
เด็กสาวสองคนกำลังยืนอึ้งกับมหาลัยที่ใหญ่เอามากๆเลยทำให้ผู้คนที่เดินเข้า ออก มหาลัยนั่นดูดีขึ้นในทันตาแม้จะแต่งตัวบ้านๆก็ตาม
มหาลัยอาโอบะใหญ่เป็นอันดับ2ของเมืองซากุระโยมิ รองมาจากมหาลัยซากิที่เน้นด้านการแพทย์และกฏหมาย
แต่เรื่องสภาพแวดล้อมและความน่าเรียนนั้นต้องยกให้มหาลัยอาโอบะ เพราะมีพื้นที่ขนาดใหญ่ ร่มรื่น น่าอยู่ และยังติดกับโรงเรียนอาโอบะอีกด้วย
ความจริงมหาลัยนี้ไม่จำเป็นต้องรวยก็สามารถเข้าเรียนได้ ขอแค่หัวดีเท่านั้น เพราะข้อสอบจัดว่ายาก แต่ก็ไม่ได้เรียนหนัก
แต่ถ้าอยู่มาตั้งแต่ชั้นมัธยมก็มีสิทธิ์ที่จะเลื่อนขึ้นไปถึงระดับมหาลัยได้เลย โดยไม่ต้องสอบ แต่หากความประพฤติไม่ดี ผลการเรียนแย่ ทางโรงเรียนก็ไม่เอาไว้ และไม่มีสิทธิ์สอบเข้าหรือเลื่อนชั้นไปมหาลัยได้เลย
ถือเป็นโรงเรียนที่เข้มงวดในภาพที่คนอื่นมองเห็น
 
 

      "เนี่ย ทาเครุจังเขาบอกมาแบบนี้แหล่ะ"
นานะพูดเสียงใสพร้อมกับเก็บกระดาษในมือใส่กระเป๋า ใช่ ข้อความเกี่ยวกับมหาลัยอาโอบะที่ว่ามานั้นทาเครุเป็นคนบอกทั้งหมดโดยที่นานะสนใจจึงจดลงไป
ทำไมทั้งคู่ถึงมาอยู่ที่นี่น่ะหรือ นั้นก็เพราะเมื่อวานตอนเย็น
(ย้อนไปเมื่อวานตอนเย็น ที่ร้านกาแฟในเมือง)
หลังจากที่ตกลงกับเสร็จเรื่องที่จะสอนกันแล้ว ไซกะลากทาเครุมานั่งคุยในร้านกาแฟใกล้ๆโรงพยาบาล
"แล้วคนที่นายชอบ เป็นคนยังไง?"
ไซกะเริ่มตั้งคำถาม ชายหนุ่มหน้าแดงทันทีที่ถูกถาม เขานั่งบิดไปบิดมาสักพักก่อนตอบคำถาม
"เขา...เป็นคนที่สวยมากเลยครับ และใจดี ยิ้มง่าย อ่อนหวาน..."
เหมือนพวกนางเอกละครทั่วไปเลยแฮะ นานะและไซกะคิดพร้อมกัน นานะนั่งเท้าคาง ยิ้มและจินตนาการถึงผู้หญิงที่ชายหนุ่มชอบ
"อยากเห็นหน้าจังนะ ต้องสวยมากๆเลย คนที่ทาเครุจังชอบเนี่ย"
 "ไปดูก็ได้นี่ครับ อยู่มหาลัยเดียวกันกับผมด้วย"
นานะและไซกะมองหน้ากันทันทีที่ทาเครุพูดจบก่อนจะลุกขึ้นยื่นหน้าไปทาเครุ
"ไปดูได้จริงๆเหรอ!?"
"เอ่อ...ได้..ครับ"
จึงเป็นอันตกลงว่าจะไปรอสี่โมงครึ่งหน้ามหาลัยอาโอบะด้วยประการฉะนี้
 
 
 
 
(กลับมาปัจจุบัน)
Ÿ
Ÿ
      แต่ถึงจะนัดกันไว้ตอนสี่โมงครึ่งก็ตาม ทั้งคู่ก็มารอก่อนเวลานัด10นาทีโดยประมาณเพราะเลิกก่อน คนที่เดินออกจากมหาลัยต่างมองทั้งสองคนและยิ้มอย่างเป็นมิตร
นานะรู้สึกว่าที่นี่ดูเป็นมิตรกว่าที่เห็น เพราะเป็นมหาลัยใหญ่จึงนึกว่าจะมีแต่คนหยิ่ง แต่นั่นคงเป็นแค่เปลือกนอกที่คนว่ากันเท่านั้น
 

      "ทาเครุจังยังไม่เลิกอีกเหรอ...ยืนรอแบบนี้นานๆเข้ามันก็อายเขาน้า"
นานะว่าพลางเงยหน้าไปมองท้องฟ้าที่ยังคงเป็นสีฟ้าสดใส ส่วนไซกะที่ได้แต่ยืนนิ่งๆมาตั้งแต่เมื่อสักครู่แล้วพูดขึ้น
"งั้นจะเข้าไปไหนล่ะ"
เมื่อได้ยินเพื่อนตนพูด นานะถึงกับทำหน้าเหวอทันที
"ไม่เอาหรอก อายเขาแย่ เด็กมัธยมจะเข้าไปหาเด็กมหาลัยเนี่ย"
ฉันว่ามันไม่น่าอายหรอกน่ะ ไซกะคิด
"งั้นจะเอายังไง จะยืนอยู่แบบนี้ตลอดเลยรึไง"
"ทีทาเครุจังเขายังยืนรอเราเลยนี่ ที่หน้าโรงเรียนน่ะ"
อันนั้นเดิมทีก็ไม่น่าเข้าไปอยู่แล้วไม่ใช่รึไง ไซกะที่คิดแต่ไม่พูดออกมาอีกครั้ง ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย และเริ่มถอนความคิดที่จะเข้าไป
"แล้วแต่เธอ"
แต่ขณะที่คิดว่าเข้าไปคงไม่รุ่ง นานะก็พูดขึ้นมาว่า
"งั้นเข้าไปกันดีกว่า"
นานะว่าเสร็จไม่รอช้า จูงมือไซกะเข้าไปในเขตประตูของมหาลัยทันที ไซกะที่ยังสงสัยอยู่หน่อยๆแต่ไม่ได้ว่าอะไรต่อ
Ÿ
Ÿ
      ป้ายแผนผังของมหาลัยอยู่ใกล้ๆทางเข้าคงเพื่อให้คนที่เข้ามารู้ได้ว่าตึกไหนคณะอะไรอยู่ที่ไหน เพื่อจะได้ง่ายขึ้นสำหรับคนที่มาใหม่หรือเข้ามาติดต่อสิ่งต่างๆในมหาลัยนี้
"นี่ ทาเครุจังอยู่คณะวิทย์ฯใช่ไหม?"
นานะถามพลางเพ่งมองป้าย ไซกะพยักหน้าเบาๆเป็นคำตอบ ทันที่ที่หาเจอ นานะก็เดินจูงมือไซกะไปอย่างรวดเร็วทันที เด็กสาวที่ไม่ทันได้ตั้งตัวได้แต่ตั้งคำถามในใจว่าทำไมวันนี้
เพื่อนของตนได้คึกนัก
หน้าตึกของคณะวิทย์มีอักษรเขียนไว้ว่า Science และตึกที่อยู่ข้างๆมีตัวอักษร Music จะด้วยความตั้งใจของคนสร้างหรือความบังเอิญก็แล้วแต่ที่ทำให้เวลาเรียกชื่อย่อของตึกทั้งสองจะเป็น SM พอดี
ขณะที่นานะกำลังจะเดินไปเธอก็ได้ชนกับชายหนุ่มคนหนึ่งเข้า
"อุ๊บ ขอโทษค่ะ"
เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มที่ชนกับเธอเพื่อจะขอโทษอีกครั้ง แต่แล้ว เมื่อเห็นใบหน้าของชายหนุ่ม ราวกับในโลกนี้มีเพียงทั้งสองเท่านั้น
ทุ่งดอกไม้ที่สวยงามและเปล่งประกาย เด็กสาวจับมือของชายหนุ่มแน่น ทั้งสองมองตาซึ่งกันและกัน
"คนนี้แหล่ะ...เจ้าชายของฉัน..."
เจ้าชายยิ้มอย่างงดงามให้เด็กสาวซึ่งหน้าแดงและใจเต้นรุนแรง ดอกรักเริ่มผลิบานท่ามกลางเจ้าชายและเด็กสาว...
Ÿ
Ÿ
Ÿ       "เฮ้ย...เลิกจินตนาการบ้าๆได้แล้ว"
ไซกะบีบไหล่ของนานะเพื่อเรียกสติให้กลับคืนมา นานะสะดุ้งและปล่อยมือของชายหนุ่มออกทันทีพร้อมกับกล่าวขอโทษอีกครั้ง
"ขอโทษค่ะ..."
ชายหนุ่มยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ไซกะพึ่งสังเกตุว่าชายหนุ่มอีกสามคนอยู่ด้านหลังของเขา เด็กสาวจ้องหน้าชายหนุ่มทุกคนพร้อมกับนึกอะไรบางอย่าง
นานะที่เริ่มเขินเพราะเผลอจินตนาการแปลกๆไปได้แต่ก้มหน้านิ่งไม่ว่าอะไร ดันแว่นตัวเองให้เข้าที่และกระตุกแขนเสื้อของไซกะ
"ไปกันเถอะ..."
แต่คนถูกเรียกยังคงยืนมองหน้าพวกชายหนุ่มนิ่งๆ ส่วนพวกชายหนุ่มก็ยืนมองหน้าไซกะเช่นกัน
"นานะ...พวกนี้หน้าคุ้นๆ"
เด็กสาวบอกเช่นนั้นแต่เพื่อนเธอก็ยังไม่กล้าเงยหน้ามองอยู่ดี จนชายหนุ่มคนหนึ่งในสี่หนุ่มพูดขึ้นมา
"ฉันเคยเห็นหน้าเธอที่ไหนมาก่อนรึเปล่า"
นานะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมอง ทันทีที่มองดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ และพูดด้วยเสียงอันสั่นเทา
"น...น...นาจิ...ว...ง...อ..ออซ..."
นาจิ วงออซ ไซกะได้ยินนานะว่าแบบนั้น มิน่าล่ะถึงได้ดูคุ้นๆ
คิตามิซาวะ นาจิได้ยินนานะว่าแบบนั้นจึงยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ ซึ่งไซกะเห็นว่ายิ้มอย่างนักแสดงจึงไม่ได้รู้สึกอะไรต่างจากนานะที่มีอาการหน้าแดง ใจเต้นจนมีเสียงดัง ฉ่า ออกมาจากใบหน้า
ไซกะหันไปดูพบว่าเธอเริ่มละลายแล้ว
 
 
 
      "พวกเธอเป็นเด็กมัทธยมนี่ มาทำอะไรที่เหรอครับ"
ชายหนุ่มอีกคนเดินมาอยู่ตรงหน้าไซกะ ซึ่งตอนนี้ไซกะจำได้ว่าเขาชื่อ มุราคามิ ชิกิ มือคีย์บอร์ดของวง และข้างๆเขาคือ ซางาระ มิวะ มือกลอง
ส่วนคนที่อยู่ด้านข้างของนาจิรู้สึกจะชื่อ ซากาโมโต้ นัทซึโนะ มือเบส ข้อมูลทั้งหมดได้มาจากนานะกับมิกะที่บ้าดาราเข้าเส้นเลือด
ถ้าจะพูดเรื่องในบันเทิงต้องพูดกับสองคนนั้นเพราะจะรู้ดีไปเกือบทุกอย่าง
"มาหาคนรู้จัก"
ไซกะตอบสั้นๆตามเดิม ส่วนนานะที่เริ่มได้สติก็ได้เกาะไซกะไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว
"เขาอยู่คณะวิทย์น่ะค่ะ..."
แม้จะได้สติคืนมาแต่ก็ยังคงสั่นไปทั้งตัวอย่างคนที่ตกใจมากๆอยู่ดี
 
 
 
      ชิกิพยักหน้ารับรู้และยังคงยิ้มให้ ชิกิเป็นคนหน้าหวาน ท่าทางเหมือนพี่สาวใจดี ไซกะที่ไม่ค่อยจะถูกกับพวกคนมีชื่อเสียงเพราะความอคติส่วนตัวยังต้องยอมรับว่าเวลาที่มองรอยยิ้ม
ของชายหนุ่มคนนี้แล้ว จิตใจที่เคยขุ่นมัวสามารถกลับมาสดใสได้อีกครั้ง
ส่วนมิวะที่เอาแต่ยิ้มอยู่ตลอดเวลา ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมแต่รอยยิ้มกลับดูเป็นกันเอง เขาเหมือนพวกบ้าพลังที่เต็มไปด้วยรอบยิ้มในสายตาของไซกะ
นัทซึโนะไม่ได้แตกต่างจากชิกิ เพียงแต่เขาดูอ่อนโยนราวกับเจ้าหญิงและเหมือนแม่ที่แสนใจดี อ่อนโยนผมสีน้ำตาลอ่อนเข้ากับใบหน้าอ่อนโยนของเขา
และนาจิ ครั้งแรกไซกะคิดว่าเขาเป็นพวกหน้าม่อ แต่เมื่อมองดูที่เขาคุยกับนานะอย่างสนิทสนม เหมือนพี่ชายมากกว่า
โดยรวมแล้ว วงออซถือว่าเป็นวงดนตรีที่มีชื่อเสียงในขณะนี้ คนอย่างไซกะที่ไม่เคยสนใจกับเรื่องราวพวกนี้ยังชอบฟังเพลงของวงออซ
 
 
      ไซกะใช้เวลาพิจารณาทุกคนในวงอยู่นานจนนานะที่เกาะไหล่อยู่ต้องบีบเบาๆเพื่อเรียก
"ไซกะ?"
นานะมองหน้าเด็กสาวที่กำลังสะดุ้งน้อยๆอย่างตกใจ
"มีอะไร?"
ไซกะถาม
"เปล่า นาจิคุงบอกว่าเขารู้จักกับทาเครุจังน่ะ"
เด็กสาวมองหน้านาจิสลับกับคนอื่นๆในวง
นายไปรู้จักกับคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย ไซกะคิดถึงทาเครุที่ดูแล้วไม่น่าจะใจกล้าไปเป็นเพื่อนกับคนที่โด่งดังและมีชื่อเสียงแบบนี้
รึจริงๆแล้วทาเครุจะเป็นคนที่ไม่ธรรมดา?
"ให้พวกฉันพาไปหาเขาไหม เราก็ต้องไปหาเพื่อนที่นั่นพอดี"
นาจิบอก ไซกะที่กำลังจะตอบปฏิเสธ แต่นานะชองตอบตกลงไปก่อน
"ไปค่ะ!"
"เฮ้ย ตอบง่ายไปไหม?"
นานะหันมายิ้มให้ไซกะ
"ดีออกๆ จะได้เร็วๆด้วยไง"
แต่ที่นัดกันน่ะ หน้ามหาลัยนะโว้ย!!
"งั้นเธอไปก็แล้วกัน ส่วนฉันจะไปรอหน้ามหาลัยเอง"
ไม่รอช้า ไซกะรีบหันหลังให้กับทุกคนทันที ถึงจะรู้ว่าเสียมารยาทแต่เธอดูจะไม่สนใจ ไม่ใช่เพราะรังเกียจพวกเขา แต่ไซกะยังไม่ไว้ใจพวกเขาเท่าไร
แม้จะเป็นคนดังหรือมีชื่อเสียง ไซกะก็คิดว่าคงไม่ใช่คนดีเสียทุกคน
 
 
      นานะที่กำลังจะเรียกก็ถูกขัดขึ้นด้วยเสียงของนาจิซะก่อน
"อ่ะ มาแล้ว....นั่นไง"
ชายหนุ่มชี้นิ้วไปทางประตูของตึก นานะหันไปดูเห็นทาเครุกำลังเดินมาทางพวกเธอพอดี เขาทำสีหน้าตกใจเล็กน้อย
"คุณนานะ ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ แล้วคุณไซกะไปไหนล่ะครับ?"
"คือว่า ไซกะเขาไปรอหน้ามหาลัยแล้วน่ะ"
ทาเครุเอียงคอสงสัย ก่อนจะสังเกตุเห็นพวกนาจิข้างหลังนานะ
"สวัสดีครับ มารอคุณสึบาสะเหรอครับ?"
ชายหนุ่มโค้งทักทายดูเหมือนเป็นกันเองจนนานะเริ่มสงสัย
"ใช่ ยังไม่ลงมาอีกเรอะ"
คราวนี้มิวะเป็นคนตอบ
"เดี๋ยวก็ลงมาแล้วล่ะครับ"
พอทาเครุพูดจบ นานะก็กระตุกชายเสื้อของชายหนุ่มเบาๆ ทาเครุหันไปมองอย่างสงสัย นานะกระซิบเบาๆ
"รู้จักกับพวกเขาขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ครับ รู้จักกันมาก่อนน่ะครับ"
เด็กสาวพยักหน้าน้อยๆ
"แล้วคนที่ชื่อสึบาสะเนี่ย เป็นยังไงกันนะ"
"ก็เป็นแบบนั้นไงครับ"

      ทาเครุชี้นิ้วไปทางด้านข้างของนานะ สายตาของเด็กสาวหันไปมอง ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินมาหาพวกเขา เป็นชายหนุ่มที่ใบหน้าเคร่งขรึมแต่ก็หน้าตาดีไม่แพ้ทุกคนในวงออซ
บทสนทนาในหมู่เพื่อนเริ่มขึ้น ทาเครุคิดว่าคงไม่จำเป็นต้องอยู่แล้วจึงขอตัวไปก่อน
"งั้นผมกับคุณนานะขอตัวไปก่อนนะครับ"
นัทซึโนะหันมายิ้มอ่อนโยนให้และตอบกลับ
"อื้ม ให้ไซกะจังรอก็ไม่ดีด้วยสิเนอะ โชคดีนะ"
ทาเครุเริ่มหน้าแดงและเคลิ้มน้อยๆพร้อมกับยกมือโบกให้พวกเขา นานะก็โค้งบอกลาแต่เมื่อหันเป็นเห็นทาเครุที่ทำตาลอยๆพร้อมกับหน้าแดงๆแล้วจึงแสดงอาการตกใจออกมา
ตัดสินใจลากแขนทาเครุเดินออกไป แต่ก็ใช่ว่าตัวเองจะไม่เขิน ไม่ใช่เพราะรอยยิ้มของนัทซึโนะ แต่เพราะคนที่ตนชอบมาก...แม้จะรู้ว่าไกลเกินเอื้อมอย่างนาจิก็ตาม
Ÿ
Ÿ
      ไซกะที่ยืนอยู่หน้ามหาลัยมองดูต้นไม้ที่เริ่มเปลี่ยนสีและเริ่มร่วงลงมา แม้ว่าจริงๆแล้วจะเป็นมาตั้งแต่เมื่อเดือนที่แล้วก็ตาม จะเดือนตุลาคมแล้วสินะ ไซกะคิดพลางมองใบไม้ที่เปลี่ยนสีบนต้นไม้แห้งๆสีน้ำตาล
ลมเย็นๆพัดเข้ามาปะทะใบหน้าและทำให้ผมไหวตามแรงลม
"พรุ่งนี้ ฝนจะตก"
จู่ๆไซกะก็พุดขึ้นมาพร้อมกับมองไปบนท้องฟ้า
Ÿ
Ÿ

      "นี่ สึบาสะ ฉันเจอไซกะจังด้วยล่ะ"
นาจิบอกขณะที่พวกเขากำลังเดินไปออกจากมหาลัยทางด้านหลังตามปกติ สึบาสะหรือ อิชิดะ สึบาสะ ไม่ตอบ ยังคงทำหน้านิ่งอยู่ตลอด
"ดูโตกว่าในรูปเยอะเลย สงสัยจัง ยูนะจังจะเป็นยังไงบ้างนะ"
นัทซึโนะออกความเห็นบ้าง
"คงโตขึ้นแหล่ะน่า ถ้าได้เจอกับไซกะตอนนี้ คราวหน้าก็คงได้เจอกันอีก"
มิวะบอกพลางหมุนพวงกุญแจรถเล่น หลังจากนั้นไม่มีใครว่าอะไรอีก สึบาสะเดินตามทางอย่างนิ่ง ไม่ปริปากพูดอะไรออกมา...

 

Comment

Comment:

Tweet

ตามมาจากบอร์ดOtome_th ค่ะ

#1 By jin on 2011-05-05 09:53