Transition -2-

posted on 28 Feb 2011 10:12 by himawari-sos-dan in Novel
ต่อตอน2เคอะ
Ÿ
Ÿ
ปล.ถึงพี่มืด ถ้าได้ยินเสียงตามหาเด็กหายนี้ โปรดกลับบ้านด้วย ทางบ้านให้อภัยแล้ว
Ÿ
Ÿ
----------------------------------------------
Ÿ
Transition
Ÿ
Ÿ
-2-
Ÿ

       เสียงออดบอกเวลาเลิกเรียน เด็กๆในห้องเรียนต่างลุกขึ้นทันทีที่ครูเดินออกนอกห้องไป
ยูนะหรือโทโด ยูนะ เดินจากโต๊ะเรียนที่อยู่ด้านหน้าไปหาไซกะที่นั่งอยู่แถวริมหน้าต่างหลังห้องเพื่อมาถามถึงโปรแกรมหลังเลิกเรียนเช่นเดียวกับเด็กคนอื่นๆในห้อง

"ไซกะ วันนี้จะไปไหนกันรึเปล่า?"
เด็กสาวถามขึ้นในขณะที่ไซกะกำลังเก็บของใส่กระเป๋า คนถูกถามเงยหน้าขึ้นมามองแวบหนึ่งก่อนจะก้มลงไปเก็บของต่อ
"คงไม่ไปไหนมั้ง"
"เอ๋ ไม่ไปร้านหนังสือกันเหรอ"
ยูนะถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าตามปกติไซกะและนานะจะต้องวางแผนไปร้านหนังสือกันเกือบทุกเย็น แต่ในคราวนี้กลับบอกว่าไม่ไปจึงสงสัย

      สักครู่มิกะหรือ อุเอสึกิ มิกะ หนึ่งในเพื่อนของไซกะก็เดินมาหาพร้อมกับนานะและกระโดดเข้ากอดยูนะจากทางข้างหลังอย่างแรง
ยูนะสะดุ้งและเซไปด้านหน้าเล็กน้อย ทำหน้าราวกับจะบอกมิกะว่า 'เจ็บนะ ปล่อยเซ่!' แต่ดูเหมือนมิกะจะไม่สังเกตุเห็นหรือมองข้ามไปเลย
"งั้นไปคาราโอเกะกันม๊า?"
มิกะเป็นคนเสนอ
"ขอโทษนะ แต่วันนี้ฉันอยากกลับบ้านเร็ว"
ไซกะบอกพลางลุกขึ้นทำท่าพนมมือมือเดียวเป็นการขอโทษและเดินไปที่ประตูด้านหลังห้องโดยไม่สนใจว่ามิกะจะส่งเสียงเรียกเพื่ออ้อนให้ไปด้วยกันหรือไม่
เดิมทีไซกะก็มักทำอะไรตามใจอยู่แล้ว พวกมิกะจึงไม่ห้าม นานะที่เห็นแบบนั้นจึงรีบวิ่งตามไซกะออกห้องไปท่ามกลางสายตาสองคู่ที่มองอยู่อย่างสงสัย
"พวกเขารีบกลับบ้านกันขนาดนั้นเลยเหรอ?"


      "เดี๋ยวสิ!ไซกะรอด้วย!"
นานะวิ่งตามพร้อมส่งเสียงเรียกที่ปนเสียงหอบมาด้วยเล็กน้อย ไซกะหันไปมองคนที่เรียกตน นานะวิ่งไปถึงตัวไซกะพอดี
"จะรีบไปไหนเนี่ย..."
"ก็ไม่ได้รีบไปไหนหรอก แค่อยากกลับบ้านเร็วๆเฉยๆ"
นานะขมวดคิ้วเล็กน้อย 'ปกติไม่ รีบแบบนี้นี่หน่า' เธอคิดอย่างสงสัย
จู่ๆมีเสียงของนักเรียนคนอื่นพูดขึ้นมาจนทั้งสองต้องหันหน้าไปมอง

       "ดูสิ มีเด็กมหาลัยมาอยู่หน้าโรงเรียนด้วย"
"น่ารักจัง มาหาใครนะ น้อง?หรือแฟน?"
"ว้าย อยากได้เบอร์เขาจังเลย!"
นานะและไซกะมองหน้ากัน และค่อยๆเดินไปที่หน้าประตูโรงเรียน เมื่อพ้นเขตโรงเรียนไปไซกะก็ขมวดคิ้วพร้อมกับเบ้ปาก นานะที่อยู่ข้างๆหันไปมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเพื่อนเธอ
ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ยิ้มให้ทั้งคู่ วันนี้เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม กางเกงยีนส์ธรรมดาและรองเท้าผ้าใบ ใบหน้าของชายหนุ่มดูอ่อนเยาว์เกินกว่าจะเป็นเด็กมหาลัย เขาสวมแว่นที่ไซกะมองแล้วเข้ากับใบหน้าหวานๆของเขาเอามากๆ

     "สวัสดีครับ"
เขาก้มให้กับไซกะและนานะ นานะก้มสวัสดีด้วยเช่นกัน แต่ไซกะยืนนิ่งพลางใช้ความคิด
"นาย...คนเมื่อวานที่โดนพวกนักเลงรุมนั่นใช่ไหม?"
"ครับ ผมชื่อมิยาฮาระ ทาเครุ ครับ"
"แล้วมาหาใครเหรอ"
นานะเงยหน้าเล็กน้อยเพื่อถามเขา ความสูงของเขากับพวกนานะไม่ค่อยต่างกันเท่าไร แค่เขาสูงกว่าราวๆ5ซม.
"คือว่านะครับ.....คุณน่ะ!"
ทาเครุชี้นิ้วไปทางไซกะ เด็กสาวเหงื่อตกและมองชายหนุ่มอย่างสงสัย
"?"
"คุณน่ะ ช่วยสอนผมให้เป็นผู้ชายเต็มตัวด้วยเถอะครับ!!"
"หา..?"
ไซกะยืนอ้าปากค้างหน่อยๆ ในขณะที่ทาเครุทำสีหน้าจริงจังจนนานะต้องแอบคิดพร้อมกับใบหน้าสีแดงนิดๆ 'ทำหน้าจริงจังเชียว น่ารักจัง'
"นี่นาย..."
หลังจากที่เงียบมาสักครู่ ไซกะก็เป็นคนเอ่ยปากขึ้น
"ปกติเขาต้องมา 'ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผมไว้นะครับ!' แบบนี้ไม่ใช่รึไง แล้วนายมาขออะไรของนายเนี่ย?"
"ผมอยากเป็นผู้ชายที่เข้มแข็งอย่างคุณครับ ขนาดเจอพวกนักเลงคุณยังไม่กลัว ผมอยากเป็นอย่างคุณ"
"....."
นานะเกือบหลุดหัวเราะออกมา เมื่อดูสีหน้าที่ไร้อารมณ์ของไซกะนานะจึงคิดว่าไซกะต้องคิดอะไรอยู่แน่ๆ
ส่วนทาเครุที่ทำหน้าจริงจังอยู่ตรงหน้าต้องคลายสีหน้าลงเมื่อไซกะเดินผ่านเขาไปอย่างไม่สนใจ
ชายหนุ่มและเด็กสาวอีกหนึ่งคนที่โดนทิ้งอยู่เบื้องหลังจึงรีบเดินตาม

      สวนสาธารณะของเมืองนั้นอยู่ใกล้ๆกับโรงเรียนของไซกะ ปกติเธอไม่เคยที่จะมานั่งแถวนี้เท่าไรเพราะเมื่อเลิกเรียนก็ตรงดิ่งกลับบ้านทันที หากไม่ได้ไปที่ไหนต่อ
แต่คราวนี้ดูเหมือนจำเป็นที่จะต้องมานั่งเล่นแถวสวนสาธารณะเสียแล้ว
ไซกะนั่งลงที่เก้าอี้สาธารณะพร้อมกับมองหน้าทาเครุที่เดินมาหยุดตรงหน้าเธอพอดี ส่วนนานะนั่งลงใกล้ๆกับไซกะ
"ตอนหน้าโรงเรียน นายบอกว่าจะให้ฉันสอนนายใช่ไหม?"
"ครับ!"
ทาเครุยิ้มและพยักหน้าอย่างดีใจทันที แต่ไซกะยังไม่ได้ตอบว่าจะสอนหรอกนะ
"ขอโทษนะ แต่พวกฉันยังเป็นเด็กม.ปลาย คงจะสอนให้ได้ไม่ได้หรอก" นานะพูด
"ค่าสอนเท่าไรไม่ว่าครับ ผมยินดีจ่าย"
ทันทีที่ทาเครุพูดเรื่องเงินนานะก็ตาเป็นประกายทันทีจนไซกะต้องแอบคิดในใจ หน้าเงินอีกแล้วเรอะ
เดิมทีคนที่ใช้เงินเก่งเป็นว่าเล่นคือมิกะ แต่คนที่อ้าแขนรับเงินพร้อมกับหอบเอาไว้ไม่ให้ใครมาแตะต้อง และยังไม่ยอมให้มันหายไปแม้แต่นิดเดียวคือนานะ
ดังนั้นเมื่อใดก็ตามที่มิกะใช้เงินราวกับทิ้งขว้าง นานะจะเป็นคนสั่งสอน(หรือที่ไซกะกับมิกะว่าบ่นนั่นเอง)แม้จะเป็นคำพูดเบาๆแต่ก็แทงใจคนฟังได้
"ตกลงจ๊ะ ฉันจะสอนเธอเอง!!"
ทาเครุยิ้มออกทันทีที่นานะตอบตกลง แต่ไซกะยังคงไม่เห็นด้วย เธอกำลังนั่งมองเพื่อนข้างๆอย่างเอือมๆ เมื่อไรเธอจะเลิกเห็นเงินดีกว่าศักดิ์ศรีของตัวเองกันนะ

      "แล้วไซกะตกลงไหม ฉันว่าจะสอนเขานะ"
"ไม่...ฉันไม่สอน"
นานะทำท่าเสียดายขึ้นมาทันที อย่างไซกะคงง้อไม่ได้ง่ายๆอยู่แล้ว แม้นานะจะรู้ดี แต่ก็ยังพยายามตื้ออย่างไร้ประโยชน์อยู่ดี
"นะๆ ไซกะ สอนเขาเถอะ สงสารเขาออก"
เด็กสาวไม่สนใจเพื่อนตัวเองอีกต่อไปแม้จะทำทั้งพูดโน้วน้าวใจหรือทั้งเขย่าตัวเธอก็ตาม สายตาของไซกะตอนนี้เพ่งมองชายหนุ่มที่ทำหน้าผิดหวังระคนอ้อนวอน

     อา..น่ารำคาญจริงๆ ทำไมถึงต้องอยากให้สอนขนาดนั้น
"นาย...ทำไมถึงอยากให้ฉันสอนนายล่ะ ทั้งๆที่นายก็เป็นผู้ชายอยู่แล้วไง"
ทาเครุแปลกใจนิดหน่อยที่จู่ๆไซกะก็ถามขึ้น แต่เมื่อกำลังจะอ้าปากตอบ นานะที่นั่งอยู่ข้างๆไซกะก็ชิงตอบขึ้นมาก่อน
"ก็เพราะเขาเป็นฝ่ายรับเต็มตัวยังไงล่ะ เขาถึงต้องอยากเป็นฝ่ายรุกบ้าง"
"....."
ชายหนุ่มไม่ได้พยักหน้า ไซกะไม่ได้พูดอะไร นานจึงตัดสินใจว่านี่แหล่ะ คำตอบที่ถูกต้อง
"งั้นแล้วทำไมถึงต้องให้ฉันเป็นคนสอน ทั้งๆที่พึ่งเจอกันได้แค่วันเดียว"
"เพราะเมื่อวานเห็นถึงความเข้มแข็งของเธอเลยต้องให้เธอที่ดูเป็นชายสอนยังไงล่ะ!"
แน่นอน ว่านานะตอบให้อีกเช่นเคย
"....แล้วมีเหตุผลอะไรที่นายต้องอยากเป็นฝ่ายรุกนอกจากอยากเข้มแข็งขึ้นล่ะ"
ไซกะเริ่มขมวดคิ้ว
"เพื่อไปกดคนอื่นได้บ้างยังไงล่ะ!!!"
นานะตอบแทนอีกครั้ง คราวนี้ไซกะรู้สึกเหมือนเส้นความอดทนขาดผึง หันไปหาคนที่นั่งข้างๆด้วยใบหน้าที่ราวกับจะกัดกินคนตรงหน้า

     "ฉันถามหมอนั่น! ไม่ใช่เธอ รึอยากจะให้ฉันสอนเธอกัน!!แล้วก็ไอ้เรื่องเงินน่ะ เลิกสักทีจะได้ไหม ถ้ามันสำคัญกับเธอมากกขนาดนั้นเธอก็ไปสอนมันเองอย่ามาตื้อฉันเซ่!!!"
ทาเครุได้แต่ยืนอึ้ง แต่นานกลับยิ้มราวกับเป็นเรื่องปกติ ก็ไม่เชิงซะทีเดียว ยามไซกะหมดความอดทนที่จะต้องต่อปากต่อคำหรือว่าใครสักคน มักจะยาวรวดทีเดียวแบบนี้เสมอ

      "แล้ว..."
เมื่อความอดทนกลับมาเหมือนเดิม เด็กสาวนั่งเสยผมหน้าพร้อมกับเสียงถอนหายใจก่อนจะเริ่มถามต่อ
"นายว่ายังไง ทำไมถึงอยากให้สอนทั้งๆที่นายก็เป็นผู้ชายอยู่แล้ว และทำไมถึงต้องเป็นฉัน?"
ชายหนุ่มนั่งลงข้างๆไซกะทั้งๆที่ควรจะนั่งลงตั้งนานแล้ว ก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนตอบ
"เพราะผม...สู้ใครไม่เป็นเลยน่ะครับ ไม่ว่าจะเพื่อนที่มหาลัยหรือที่ไหนๆ ถ้าผมโดนแกล้ง ผมมักจะสู้เขาไม่ได้ ว่าเขากลับก็ไม่ได้
เวลาที่ผมอยากปกป้องใครก็ทำไม่ได้ผมทำอะไรไม่ได้เลย..."
ทาเครุทำสีหน้าสลดลงทันที นานะนึกอยากจะเข้าไปปลอบ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นอีกทีและว่าต่อ
"เพราะแบบนั้น ผมอยากปกป้องคนที่ผมชอบจากพวกนักเลงเมื่อวาน ผมก็ยังทำไม่ได้ แต่เมื่อเห็นคุณ ไซกะซัง คุณสู้กับพวกนั้นได้โดยไม่กลัว
ผมอยากจะเข้มแข็งแบบคุณเพื่อปกป้องคนที่อยู่เบื้องหลังอย่างคุณยังไงครับ"
ไซกะถอนหายใจ เบือนหน้าหนีจากชายหนุ่มไปมองท้องฟ้าสีส้มแทน นายรู้ได้ยังไงว่าฉันปกป้องคนได้ แค่ตัวฉันยังปกป้องตัวเองไม่ได้ แล้วใครจะยอมมาอยู่ข้างหลังของฉันกัน
"แต่ ฉันเป็นผู้หญิงนะ"
คำพูดนั้นของไซกะทำให้ทาเครุต้องหันหน้าไปมองอย่างอึ้งๆพร้อมกับทำหน้าเหวอราวกับจะบอกว่า ผมพึ่งรู้นะครับเนี่ย... จนไซกะนึกอยากต่อยขึ้นมาตะหงิดๆ
นี่เอ็งพึ่งรู้ว่าฉันเป็นผู้หญิงงั้นเรอะ...
"ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณออกจะแมนสมชายดูอย่างเมื่อวานก็ได้ เพราะงั้นคุณต้องเป็นผู้ชายได้แน่นอนครับ!!"

         ปึ๊ด...

       เสียงเส้นความอดทนของไซกะขาดลงอีกครั้ง คราวนี้ไซกะลุกขึ้นไปกระชากคอเสื้อชายหนุ่มอย่างแรงพร้อมกับเขย่าไปมา
"ฉันเป็นผู้หญิงโว้ย! ใช้ตรงไหนดูว่าเป็นผู้ชายล่ะเหวย! แล้วอีกอย่าง นายไม่ต้องมาฝึกเป็นชายกับฉันหรอก ไปฝึกเป็นฝ่ายรับดีกว่าไหม ห๊า!!
ตุ้งติ้ง หน้าหวานอย่างนายไปเป็นฝ่ายรุกให้มันเสียสถาบันเมะแห่งชาติทำไมล่ะว้อย!!"
ไซกะปล่อยตัวทาเครุลงทันทีที่ว่าจบ ชายหนุ่มตัวสั่นราวกับกระต่ายที่กลัวหมาจิ้งจอก ส่วนเด็กสาวก็หอบหน่อยๆพร้อมกับนั่งลงอีกครั้งแต่ยังคงขมวดคิ้วอยู่
และมองดูหน้าชายหนุ่มดีๆ ทาเครุอยู่มหาวิทยาลัยแล้วก็จริง แต่ส่วนสูงนั้นพอๆกับพวกไซกะ รูปร่างก็บอบบางจึงไม่แปลกใจที่จะโดนคนอื่นแกล้งบ่อยๆ
ใบหน้าไม่ได้ขี้เหร่ แต่ก็ไม่จัดว่าหล่อ
"นายอย่างให้ฉันสอนใช่ไหม?"
ทาเครุเงยหน้าขึ้นมองไซกะด้วยตาเป็นประกาย
"ครับ!"
"งั้นเอาหัวไปโขกต้นไม้10ครั้งโดยห้ามมีแม้แต่ริ้วรอยซิ"
นานะตาเบิกกว้างอย่างตกใจพร้อมกับดึงแขนไซกะอย่างแรง
"ซ...ไซกะ แบบนั้นมันโหดไปหน่อยมั้ง เขาทำไม่ได้หรอก"
ไซกะยิ้มออกมานิดๆ
"ก็เพราะรู้ว่าไม่ทำแน่ๆไง ถึงได้สั่งแบบนั้น ใครๆก็ไม่อยากเจ็บตัวทั้งนั้นแหล่ะ"
"แต่ว่า..."
นานะที่เถียงไซกะไม่ออกจึงได้แต่นั่งมองไซกะอยู่เฉยๆ จนสายตามองไปเห็นข้างหลังของเพื่อนสาวจึงชี้นิ้วอย่างสั่นๆไปทางข้างหลัง ไซกะหันไปดูตามก็ต้องอึ้งไม่แพ้กัน
"ผมทำได้แล้วครับ"
ทาเครุที่ตอนนี้ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนกำลังใช้แขนเสื้อตัวเองเช็ดหน้าผากที่พวกไซกะรู้ดีว่ามันคือเลือด เพื่อให้พวกเขารู้ว่าไม่มีรอยอย่างที่ไซกะบอกให้ทำจริงๆ
"เท่านี้ ก็สอนผมได้แล้วใช่ไหม..ครับ..."
ทนมาได้แค่นี้ ชายหนุ่มค่อยๆล้มตัวลงท่ามกลางความตกตะลึงของพวกไซกะ

 


      หลังจากที่ชายหนุ่มเป็นลมไป นานะและไซกะก็อุ้ม(แต่ไซกะเป็นคนอุ้มเองมากกว่า)เขาไปที่โรงพยาบาล แม้ทางไปโรงพยาบาลจะไม่ได้ใกล้มาก แต่ถือว่าโชคดีที่ทาเครุตัวเบา ไซกะจึงอุ้มได้
เขาเดินออกมาจากห้องทำแผลของโรงพยาบาลด้วยใบหน้าสลดพร้อมกับหมอที่เดินตามหลังมา
"เป็นยังไงบ้าง ทาเครุจัง"
นานะเดินเข้าไปถามทันทีที่ทาเครุเดินออกมา
"ไม่เป็นไรครับ แต่ผมเป็นแผลจนได้..."
ชายหนุ่มทำหน้าราวกับจะร้องไห้ นานะจึงจับไหล่เป็นการปลอบ ไซกะที่เดินตามหลังพวกเขากำลังคิดอะไรบางอย่างจึงไม่ปริปากพูด
เมื่อถึงหน้าโรงพยาบาล ทาเครุก้มตัวขอกลับบ้าน นานะทำหน้าสลดตามไปด้วย คงด้วยความสงสาร แต่ชายหนุ่มก็ต้องหันหน้ามาอีกทีที่มีเสียงเรียกเขาไว้

       "มิยาฮาระ ทาเครุ ฉันจะถามนายอีกครั้ง ตอบอย่างจริงจังด้วย"
ไซกะนั่นเอง ตอนนี้เธอทำสีหน้าจริงจังมองทาเครุอยู่ นานะที่ยืนข้างๆเรียกชื่อไซกะเบาๆอย่างตกใจ

       "นายอยากจะเข้มแข็งขึ้นเพื่ออะไร"
ทาเครุเองเมื่อได้ยินคำถามก็เริ่มทำสีหน้าจริงจังอย่างไซกะขึ้นมา
"เพื่อ ปกป้องคนสำคัญของผมครับ"
เด็กสาวที่ได้ฟังคำตอบกลับเงียบ ไม่มีเสียงใดๆผ่านเข้ามา แม้สายลมเองก็ยังคงไร้ซึ่งเสียงใดๆ
ชายหนุ่มนึกว่าตนต้องผิดหวังแน่ๆจึงก้มหน้าลงแล้วทำสีหน้าราวกับร้องไห้ ไซกะค่อยๆเดินไปทางชายหนุ่มโดยไร้ซึ่งคำพูด

ผิดหวังแน่ๆ ผมคงไม่มีหวังแน่ๆ

      เมื่อคิดอย่างนั้นจึงหลับตาแน่น ทันทีที่ไซกะเดินผ่าน
แต่ราวกับสายลมส่งคำพูดของไซกะมาถึงตัวทาเครุ
"ฉันจะสอนนาย แต่นายต้องพยายามอย่างที่ตั้งใจด้วย"
ชายหนุ่มตาเบิกกว้างอย่างตกใจ เงยหน้าและหันหลังไปทางไซกะที่ยืนหันหลังให้เขา นานะที่รู้ดีว่าไซกะจะต้องตอบแบบนี้จึงเดินไปเกาะไหล่ทาเครุ
"ไซกะน่ะน้า เห็นแบบนี้แต่ใจอ่อนง่ายนะจะบอกให้ เพราะงั้นไม่ต้องกลัวเขาหรอก"
"เงียบน่า!"
ไซกะพูดกลับโดยไม่หันหน้าราวกับซ่อนความเขินอายไว้ไม่ให้ใครเห็น ทาเครุดีใจจึงรีบก้มพร้อมกับพูดขอบคุณทั้งไซกะและนานะ
นานะไม่ได้ว่าอะไรแต่ตอนนี้เธอก็กำลังดีใจไม่แพ้ทาเครุ

      ต่อจากนี้ไป ทาเครุคุงคงต้องรับศึกหนักอยู่หน่อย เพราะไซกะแม้จะใจอ่อนง่ายแต่ก็ยังโหดอยู่ดี ส่วนนานะที่มักจะชอบคิดแผนแปลกๆเพื่อแกล้งคนอื่นบ่อยๆ
ทาเครุคุงจะไปรอดไหมน้า...

Comment

Comment:

Tweet