Transition~1~

posted on 26 Feb 2011 23:26 by himawari-sos-dan in Novel
กลับมาอัพหลังจากดองเค็มไว้นานอีกครั้ง
Ÿ
คราวนี้มาอัพนิยายตัวเอง เรื่องTransition ขอบคุณพี่มืดหลายครั้งที่แต่งชื่อเรื่องให้
ความจริงชื่อที่คิดเองเนี่ยมันก็เพราะดีออกน้า แต่ทำไมทั้งเพื่อน ทั้งพี่มืดถึงดูต่อต้านจัง
ชื่อ "เมะสะท้านโลก โคตรคนเดือด" เนี่ย เพราะออก เนาะๆ=w=(ไม่เลยเฟ้ย)
Ÿ
ปล.นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาติดเรทแค่ไม่กี่ท่อน ใครที่ต่ำกว่า18ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน(อิคนแต่งก็ต่ำกว่า18)
Ÿ
ปล.2 นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นสนองความต้องการของนังคนแต่ง ไม่สนุกก็ไม่ว่ากัน
Ÿ
ปล.3 เรื่องไม่เรททั้งหมดนะ แต่มันวาย(กลับไปอ่านปล.2ซะ) แต่มันก็นอมอลแหล่ะ
Ÿ
Ÿ
------------------------------
Ÿ
Ÿ
Intro
ความเข้มแข็งเกิดขึ้นจากไหน?
การที่อยากจะปกป้องใครสักคนนั้นผิดไหม?
ถ้าจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อปกป้องคนสำคัญล่ะ ผิดรึเปล่า?
ไม่มีใครให้คำตอบที่ถูกต้องได้นอกจากตัวเอง
แม้ไม่ต้องพึ่งพาสิ่งใดให้มากมาย เพียงแค่มีความมั่นใจในสิ่งที่ตนเชื่อมั่นและอยากทำเท่านั้นก็แข็งแกร่งได้แล้ว
สิ่งนั้นเป็นความจริงรึเปล่า?
ผมเฝ้าหาคำตอบมาอยู่นาน ผมไม่มั่นใจว่าผมจะสามารถเข้มแข็งขึ้นเพื่อปกป้องใครสักคนที่ผมรักได้
ผมไม่แน่ใจว่าถ้าผมเปลี่ยนตัวเองแล้ว จะสามารถทำสิ่งที่อยากทำได้รึเปล่า
แต่ตอนนี้ผมมั่นใจแล้ว เพราะผมได้เจอกับคนที่ทำให้ความหวังของผมเป็นจริง...
Ÿ
Ÿ
-1-
Ÿ

(18+)(คลุมดำเอาน่อ)
ภายในห้องอันมืดมิด เสียงครางหวานหูดังไปรอบห้องสร้างความพอใจให้ชายร่างสูงอย่างมาก
"อ...อา...."
ร่างบางยกแขนขึ้นโอบรอบคอของร่างสูงในขณะที่ชายหนุ่มขยับตัวอย่างช้าๆก่อนจะเริ่มเร็วขึ้น พร้อมกับก้มลงไปมอบจูบอันหอมหวานให้กับร่างเล็กในอ้อมกอดของเขา
"อึก...อือ..." เด็กน้อยในอ้อมกอดส่งเสียงครางในลำคอยิ่งปลุกอารมณ์ของเขาให้มากขึ้น....
ทั้งสองโอบกอดและเรียกชื่อซึ่งกันและกัน ในตอนนี้พวกเขาเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว...ไม่มีสิ่งใดที่พวกเขาคิดในตอนนี้นอกจากคนที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขาเท่านั้น
และสุดท้ายไม่มีสิ่งใดจะมาแยกจากพวกเขาออกจากกันได้อีกต่อไป....

 


The End

 

 

 

 

 

     "อา~เรื่องนี้ดีจังเลยน้า~"

เด็กสาวยกมือขึ้นแตะแก้มที่เป็นสีแดงนิดๆเบาๆ น้ำเสียงแสดงถึงความสุขที่เธอได้รับหลังจากอ่านเสร็จ
คาวามิยะ  นานะปิดหนังสือการ์ตูนที่หน้าปกเป็นรุปผู้ชายสองคนหันหน้าเข้าหากันและมีดอกกุหลาบเป็นฉากหลังพร้อมกับชื่อเรื่องตัวใหญ่ๆที่เขียนว่า 'คำสาปรักแห่งป่ากุหลาบ'...
แม้ชื่อเรื่องจะไม่ค่อยน่าอ่าน แต่นานะก็ไม่ใส่ใจ สำหรับเธอ ขอแค่พระเอกกับนาง(นาย)เอกเป็นผู้ชายเธอก็อ่านได้หมด


"สนุกเหรอ เรื่องนั้น"

นานะเงยหน้าขึ้นและหันหลังไปหาคนถาม เด็กสาวผมดำประบ่า ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ โทโมฮาระ ไซกะเดินออกมาจากร้านหนังสือ เดินมาดูหน้าปกหนังสือของนานะใกล้ๆ เจ้าของหนังสือยิ้มอย่างมีความสุขก่อนตอบคำถาม

"สนุกสิ ตอนจบก็ซึ้งมากเลยล่ะ" ยกหนังสือขึ้นมาแนบอกราวกับเป็นสิ่งสำคัญมากๆของเธอ
ไซกะยักคิ้วเล็กน้อยก้มมองนาฬิกา ก่อนตัดสินใจเรียกสตินานะที่เริ่มเข้าสู่โลกส่วนตัวแล้ว ได้เวลาที่พวกเขาต้องกลับบ้านแล้ว
ทั้งนานะและไซกะเป็นเพื่อนที่เรียกได้ว่าค่อนข้างจะสนิทกัน ทั้งสองอยู่โรงเรียนเดียวกันและห้องเดียวกัน แม้จะคบกันมาได้แค่ปีเดียว แต่ตอนนี้พวกเขาก็เข้าใจความชอบ นิสัย และเรื่องราวต่างๆของกันและกันดี(ในความคิดของนานะ)
อย่างเช่น ความชอบของนานะและไซกะเหมือนกัน ทั้งสองคนเป็น "สาววาย" เหมือนกัน รสนิยมคล้ายๆกันในบางส่วน
หลังเลิกเรียนเกือบทุกครั้ง ไซกะจะต้องพานานะมาร้านหนังสือ แต่น่าแปลกที่คนชวนมากลับไม่ได้หนังสือติดมือกลับไป แต่คนถูกชวนกลับได้มาซะเยอะทุกครั้ง

 

      ยามเย็นของเมืองซากุระโยมิถูกย้อมด้วยแสงตะวันยามเย็นเป็นสีส้ม รถที่วิ่งไปมาเริ่มเยอะขึ้น
ระหว่างทางที่นานะและไซกะเดินมีคนผ่านไม่มาก แต่ก็ไม่ใช่ทางที่อันตรายมากนัก เสียงเอะอะเริ่มดังขึ้นจากข้างหน้าทางที่ทั้งสองคนเดินอยู่
นานะเห็นกลุ่มนักเลงกำลังรุมชายหนุ่มร่างเล็กอยู่ ในเวลานี้เธอคงจินตนาการในเส้นทางสีม่วงไม่ออกแน่ๆจึงได้แต่ยืนนิ่งๆและจับแขนเสื้อของไซกะแน่น
"ไซกะ..."
ถึงจะเรียกไปก็คงไม่ได้ประโยชน์อะไร นานะแอบคิดในใจ ผู้คนน้อยนิดที่เดินผ่านเดินเลี่ยงออกจากกลุ่มนักเลงโดยไม่มีท่าทีว่าจะช่วยชายหนุ่มที่โดนรังแกเลย

     "อย่านะครับ!"
ชายหนุ่มร่างเล็กร้อง แต่กลุ่มนักเลงไม่สนใจ
"แกอยากเข้ามาขวางทำไมล่ะ งั้นแกก็สมควรจะโดนแทนแล้วล่ะโว้ย!!"
นักเลงคนหนึ่งยกแขนขึ้นเพื่อจะต่อยชายหนุ่ม
"นี่โทษที่แกมาขวางพวกฉัน!!!"
ชายหนุ่มหลับตาแน่น เขาเตรียมที่จะเจ็บตัวไว้แล้ว ดังนั้นจึงไม่หวังให้ใครมาช่วย แต่ภายในจิตใจของเขา แม้เพียงเล็กน้อยก็ยังแอบหวัง...


'ใครก็ได้....ใครก็ได้ช่วยผมที!'


"เฮ้ย..."

เสียงเรียบๆแต่แฝงไปด้วยความหนักแน่นดังขึ้น หลังจากนั้นชายหนุ่มได้ยินเสียงดัง พลั่ก ราวกับเสียงบางอย่างกระเด็นออกไป

     "อั๊ก!"
เสียงร้องดังขึ้น ชายหนุ่มค่อยๆลืมตาขึ้น ภาพที่เขาเห็นหลักจากลืมตาขึ้นมาคือ ภาพของนักเลงที่กระเด็นออกไปทางด้านข้าง นักเลงคนอื่นมองตาค้างอย่างตกใจ
ผู้คนส่วนหนึ่งที่เดินผ่านยืนมองอย่างตกใจไม่แพ้พวกนักเลง
ไซกะถอนหายใจอย่างโล่งๆหลังจากที่พึ่งถีบนักเลงออกไป
"ก...แก!!กล้าดียังไงมาถีบลูกพี่ของเราวะ!!"
หนึ่งในพวกนักเลงที่ได้สติพูดขึ้นพลางชักมีดพกออกมาจากกระเป๋า  พุ่งเข้าไปและแทงเข้าหาไซกะ แต่โชคดีที่ไซกะหลบได้ เธอหมุนตัวไปด้านหลังของนักเลงและถีบหลังของเขาเข้าจนนักเลงคนนั้นล้มลงหน้าฟาดพื้น
ลูกพี่ของกลุ่มนักเลงลุกขึ้นและหยิบมีดขึ้นมาและพุ่งเข้าไปหาไซกะจากทางด้านหลัง
"ย๊ากกกกกก!!!!"
ไซกะที่ได้ยินเสียงของลุกพี่นักเลงจึงเอี้ยวตัวหลบไปด้านข้าง ใช้หางตามลูกพี่นักเลงและขัดขาจนล้มลง
"...แก!!"
ลูกพี่นักเลงยกมือขึ้นกุมหน้าผากที่พึ่งฟาดกับพื้นไปจากที่โดนไซกะขัดขามาเมื่อสักครู่ นักเลงคนอื่นตั้งท่าเตรียมต่อสู้


"คุณตำรวจเหรอคะ! ตรงนี้มีนักเลงกำลังจะมาทำร้ายเด็กม.ปลายค่ะ!!"
เสียงนานะตะโกนพลางโบกมือไปมา ทำให้พวกนักเลงสะดุ้ง
"หนอย...! เผ่นโว้ย!!"
ลูกพี่ตะโกนขึ้นมา และรีบลุกขึ้นวิ่งหนีหายไปพร้อมกับพวกนักเลงคนอื่น
ผู้คนที่ยืนมองเหตุการณ์รีบเดินหนีไป ไม่รู้เพราะกลัวตำรวจรึกลัวโดนไซกะเล่นงานข้อหาไม่ช่วยกันแน่
นานะเดินมาหาไซกะที่กำลังขยับเสื้อให้เข้าที่และยื่นกระเป๋าที่เจ้าตัววางไว้ก่อนเข้าไปหาพวกนักเลง
"เธอน่าจะทำแบบนั้นก่อนฉันจะเข้าไปหาเจ้าพวกงี่เง่านั่น"
ไซกะขมวดคิ้วและมองหน้านานะ เด็กสาวยิ้มราวกับเป็นคำชม
"ก็ตอนนั้นมันคิดไม่ออกนี่หน่า แต่ก็รอดมาได้ใช่ม้า~"
แม้อยากจะกัดเพื่อนของตัวเองแต่ก็ขอบคุณที่หาทางช่วยจนได้
"ข...ขอโทษครับ..."
ไซกะและนานะหันไปตามเสียง ชายหนุ่มที่โดนนักเลงหาเรื่องเดินมาหาพวกนานะพร้อมโค้งตัวพลางกล่าวขอบคุณ
"ขอบคุณนะครับที่เข้ามาช่วยผม!! ว่าแต่ว่า..."
ชายหนุ่มเว้นวรรคและหันซ้ายหันขวาไปรอบๆ
"แล้วคุณตำรวจล่ะครับ?"
"ไม่มีหรอก ยัยนี่โกหกขึ้นมาเพื่อช่วยนายไง"
ไซกะชี้นิ้วไปทางนานะที่ยืนยิ้มอย่างอารมณ์ดีอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มพยักหน้าเข้าใจและก้มขอบคุณอีกครั้ง
หลังจากนั้นนานะขอตัวกลับ ส่วนไซกะที่ไม่ใส่ใจกับอะไรทั้งนั้นก็เดินไปก่อนแล้ว ชายหนุ่มยืนมองทั้งคู่อยู่จนลับตาไป

 

 

ไซกะและนานะไม่อาจรู้เลยว่า เหตุการณ์ครั้งนี้จะเปลี่ยนวิถีทางของพวกเขาต่อไปในอนาคต

 

 

Comment

Comment:

Tweet